येथील सर्व कविता माझ्या स्वताच्या असून माझ्या परवानगी शिवाय कुठेही प्रकाशित करता येणार नाही

Saturday, 6 January 2018

युद्ध

युद्ध कधीच संपलं नव्हतं
आणि हे युद्ध कधीच संपणार नाही कदाचित..
मित्रा, जिथे हक्कही दिल्या जातो
भीक दिल्याच्या अविर्भावात,
जिथला मारेकरी घालतो उघड हौदोस
जिथे खुनी निर्दोष सुटून फिरतात
उजळमाथ्याने राजाच्याच संमतीने.
जिथे पिडितांच्या उरातला उद्रेक उसळल्यावर
त्यांनाच डांबल्या जात तुरुंगात.
विचारांची लढाई विचारानं लढावी हे सर्वसंमत असतांना
जिथे शुद्ध तार्किक प्रतिवाद करणाऱ्याला
भ्याडपणे घातल्या जाते गोळी
जिथे खुन्याचं केलं जातं निर्लज्ज समर्थन
आणि सत्याचे पहारेकरीच आरोपींना पाठीशी घालत
निरपराधांची डोकी फोडतात
अश्या प्रदेशात युद्ध अटळ असतं.
इथे स्वखुशीने जन्मत नसतो
कुणी बागी मानसिंग किंवा तुकाराम वा ढसाळ
आणि आनंदाने भिरकावीत नसतो
कोणताच जब्या दगडसुद्धा.
युद्धातही असतो फरक
माझ्या प्रिय दांभिक,पक्षपाती
आणि सोईस्कर सहिष्णू असणाऱ्या पाखंडी मित्रा,
कुणी शोषणासाठी युद्ध करतं
तर कुणी शांततेने माणूस म्हणून जगायला मिळावं म्हणून.
महेंद्र गौतम.

Thursday, 4 January 2018

पाखर गाणी गाणार आहेत 5

पाखरांनो...
परत गोंदवून घेऊ आता कपाळावर
एक टळटळीत सूर्यबिंब,
अन परत मनात ढळढळीत बिंबवू
की आपण आहोत झुंजार विजिगीषु
पूर्वजांचे वारस,
ज्यांनी हजारो वर्षे अन्याय सोसून
जीवघेणे अत्याचार पचवून
जीवट आशेनं अन निकरांन
मिटू दिलं नाही आपल्या अस्तित्वाचं निशाण.
इथला भ्याड कसाई नव्यानं जागा झालाय
आपल्याला थव्यावेगळं करून टिपण्यासाठी
बुद्धीभ्रमाचे असंख्य जाळे फेकल्या जातायेत
आपल्यावर निरंतर,
संभ्रम अन अनुल्लेखाच्या कैच्या सारसावतायत
आपल्या पंखांना छाटण्यासाठी,
आणि परत आवळल्या जातोय फास
कंठाभोवती नेहमीप्रमाणे,
ही माजलेली शोषणाधिष्टीत व्यवस्था
परत नंगानाच करेलंस दिसतंय,
आता ह्या पक्षपाती संस्कृतीच्या
छाताडावर नाचायला हवं
तेंव्हा चोची तासून घेऊ,
नख्यांना धार लावू नव्याने
पाखरांनो उरात श्वास भरून
मुक्तीचा उद्घोष करू
आता कंठरवान  संपूर्ण समानतेचं गाणं गाऊ..
महेंद्र गौतम.

Thursday, 28 December 2017

अर्थ

तो शोधत हिंडतो अर्थ
जगण्याचे, मरण्याचे, ये-जा करणाऱ्या श्वासांचे
याचे-त्याचे,अगदी कशाचेही.
जिभेखाली अविरत स्रवणारी लाळग्रंथी
दाढेत सरकावलेल्या तंभाखूतंल निकोटिन
आमनधपक्या नजरेत पडलेला
एका सद्गृहस्थाचा कोण्या सदगृहिनीसोबतचा
अनैतिक चोरटा संभोग.
पिवळट पडलेल्या जाईच्या वेलीवरचा
अर्धसुकला बहर,
भरवर्गात अठरासखमवर अडखळल्यावर
अष्टोदरुसे आठवायचा मोका न देताच
गालावर उमटलेले मरतुकड्या पण
मारकुट्या मास्तरांचे हिरवे बोटं.
अखंड वाहत्या रस्त्यावरचा फुटपाथ
तीन काळपट ओबडधोबड दगडांची चूल
जर्मल भगुण्यात रटरटणारे पांढरट मांसतुकडे,
जुनाट साडीच्या आडोश्याला नाहणाऱ्या
प्रशस्त छातीच्या भरदार फाटक्या बाया,
डोक्याला तेल नसणारे, पायावर धुळीचे थर मिरवत
काहीबाही खेळणारे मळकट लेकरं,
विशिष्ट तारेतले जर्दलाल विझल्या डोळ्यांचे भुरकट पुरुष,
तो लावत बसतो यांचा परस्पर अन्वयार्थ.
त्याला दिसतं ठन्न वाळक्या खोडात
एखादं हरीण एखादा मोर,
अर्धओल्याकोरड्या बाथरूम फरशीवर
अनाम  लमाण स्त्रीचा करुण चेहरा
सिगारेटच्या धुरातला चंद्र
पळणाऱ्या सफेत ढगात शेपूटधारी माणसांचे जत्थे,
आताशा त्याला कशातही काहीही दिसतं
अन मनात युरेका युरेका होतं.
त्याच्या झोपेत येत नाहीत स्वप्न
तर येतात असंख्य आवाज घुंघुं गोंगाट
मग तो म्हणतो सृजनाच्या पादरफुसक्या गप्पा
हाणू नयेत मैथुनाभिलाषी, खादाड स्वार्थी लोकांनी
तर शोधावं संगीत गोंगाटातंल,
त्याचा करावा पतंग नी सोडून द्यावा या मोकळ्या आभाळात
उंच उंच अधिक उंच...
मग चिरकावं मनात लाखदा युरेका..
फक्त एवढ्याचसाठी ,
तो शोधत हिंडतो अर्थ
जगण्याचे, मरण्याचे ये-जा करणाऱ्या श्वासांचे
याचे -त्याचे अगदी कशाचेही.

महेंद्र गौतम.

Saturday, 16 December 2017

वितळू दे.


3.20 ची वेळ झालीय, मी गॅलरीत उभं राहून कॉफीच्या मगात या पूर्णकृती चंद्राला कैद करू पाहतोय, हा उत्तर रात्रीचा शांत जीवघेणा प्रहर सरसरत अंगावर येतोय!! अश्यावेळी माझ्यातला आदिम काव्यपुरुष तळातून वर येऊन शरीरमनाला व्यापून विक्राळ होतोच, त्रास आहे गं नुसता त्रास आजकाल मला माझं स्वःत्व पेलवत नाही बघ!!
"though I had choosen this solitude" चहू बाजूंनी भक्कम पोलादी भिंती आणि आत कैद मी!! जाणीवपूर्वक आपणच निवडलेला एकांत जेंव्हा असा काटेरी होतो तेंव्हा काय करायचं?  ही मगातली कॉफी हिंदकळतेय, धडपडतेय आणि हा चंद्र चकवा देतोय.त्यात हा वारा , अश्या सर्द रात्री अश्या वेगानं वाहू नये इतकंही कळत नाही का ह्याला? बहरलेल्या रातराणीच्या गंधान का न्हाऊ घालतोय हा मला सारखा??  and this bloody environment is increasing my anxiety!!
ह्यात रातरणीचाही दोष नाही म्हणा सुगंध उधळून देणे हा तिचा मूलधर्मच नाही का? पण अश्या वेळी मी माझा मूलधर्म शोधायला का धडपडावं? तू म्हणायचीस you are a multilayerd man!!
आणि मी हसत विचारायचो am i an onion which is having different layers? मग मी स्वतःला कांदापुरुष म्हणू का?
पण काही का असेना आताशा स्वतःतली ही असंख्य अस्तरं भेदून त्या मूळ गाभ्यापर्यंत प्रकर्षानं पोहचावं वाटतंय. त्या दिवशी बसमधल्या भर गर्दीत दोन ओळी सुचल्या,
"इस तन की लालसा झुठी रे
तू मन मे झाक के देख जरा"
चमकलोच मी ! आणि हल्ली एव्हढं सघन अवजड सुचतंय की बोटात पेन धरायलाही मन धजावत नाही थरथर होते बोटांची आणि मनाचीही. चार ओळी लिहायलाही ही अशी जीवघेणी दमछाक?
आणि हे असं सगळंच प्रचंड प्रतिकात्मक वर यायला लागलं तर किती अवघड होऊन जाईल!! म्हणून की काय मी कागदावर चितरलेला कांचीएव्हढा सूर्य या चौकटपसंत टीचभर आकाशात सोडायचा धीर होत नाही मला तर.पण हा वणवा अंतर्यामी सतत धगधगतोच निरंतर ही आच मी सोसतोच, हा लाव्हा मस्तक फोडू पाहतोय त्याच काय?
" जशी अंतर्यामी
तडकली काच
सोसवेना आच
जीवघेणी."
अश्या तडकल्या अंतरंगानं वावरतांना प्रचंड energy loss अनुभवतोय, त्यात पायाच्या बोटापासून थेट मस्तकापर्यंत धावणारं विष..
" धमण्यांमधून
वाहतसे विष
सुखाचे निकष
व्यर्थ सारे."
मला रडायचंय, मनसोक्त खूप जोरात ओरडून रडायचंय.
"गळ्यात दाटतो
आकांत हुंदका
पुरता पोरका
झालो आता."
हे खोदकाम खूप दिवसाचं मी सुरू केलयं, निःशंक मला वितळायचंय, वितळून स्वतःचा पारा करता आलं तर??
"कर एक घाव
तुटू दे ही फांदी
देहाची या चांदी
वितळू दे."
महेंद्र गौतम.

Thursday, 5 October 2017

यात्रीक1

चालत रहा, चालणं महत्वाचं. चालत राहिलास तर सोबत समस्या, संकटं, दुःख, वेदना आणि प्रश्न देखील चालतात. प्रश्न पडू दे उत्तरावर कामं कर. थांबू मात्र नकोस.
थांबलास तर सोबत हे सगळे आगंतुक पाहुणे पण थांबतील,
रेंगाळतील हल्ला करतील साचून राहतील आणि तुझा त्रास वाढेल.
तू गांगरशील, हताश होशील, नैराश्य दाटेल मग अवघड होईल, मुळात अवघड होऊच का द्यायचं?
त्यापेक्षा वाहत रहायचं हे उत्तम.
लहान मुलं एक पाऊल टाकत आपण हरखून जातो,
त्याला म्हणतो अजून एक अजून एक आणि ते दुडुदुडु धावायला लागतं ना?
तसंच हरखून जाता आलं पाहिजे लहान मुलं होता आलं पाहिजे.
जग नेहमीच तुझा बाजारभाव ठरवतं असतं, पाच सहा वर्षांपासून ते वीस बावीस वर्षांपर्यंत
तू शिक्षण घेतोस काय शिकवतात तुला? तर स्वतःला विकण्याची कला.
ऍपटीट्युड टेस्ट असते ना? आता हा बाजार अपरिहार्य आहे तो स्वीकार
त्यासाठी दिसणं आणि दाखवणं महत्वाचं म्हणजे तू लायक आहेस हे दिसलं पाहिजे, त्यापेक्षा ते तुला जाणीवपूर्वक दाखवता आलं पाहिजे त्यासाठी तू लायक असलंच पाहिजे असं काहीच नाही.
तू कोण आहेस? तर कोणीच नाहीस हे एक उत्तर आणि याहून खरं म्हणजे तू तो आहेस जो तू स्वतःला समजतोस..
#यात्रीक
#महेंद्र गौतम.