येथील सर्व कविता माझ्या स्वताच्या असून माझ्या परवानगी शिवाय कुठेही प्रकाशित करता येणार नाही

Sunday, 21 May 2017

यायचं म्हणतेस तर

यायचंच म्हणतेस तर जरूर ये
पण येतांना चिमूटभर उजेड आणायला नको विसरुस,
कारण आताशा इथल्या रात्री असतात
जर्दकाळोख्या अन सर्दवादळी.
पुढच्या बागेतली वेल्हाळ फुलपाखरं आठवतात?
मलूल अन फिक्कट होऊन गुमसुम बसून असतात,
खूप सारी फुलांची रोपं आन त्यांना,
जमल्यास मोगरा आणि शेंदरदेठ्या प्राजक्ताची
ओंजळही घेऊन ये.
घरामागचे दोन प्रशस्त वड,
त्यांच्या शितसमंजस सावलीत पाखरं बागडायची
मुळ्या उखडू लागल्यात त्यांच्या,
येतांना धीर घेऊन ये थोडा
रोज थोडं प्रेमानं अंजारशील गोंजारशील
तर बहरतील थकल्या पारंब्यानिशी नव्यानं तेही.
तू नाहीस म्हणून वहीची पानंही सादळलीत
उणेअंशावर गोठावेत थेंब तसे शब्द गोठलेत
येतांना थोडा चेतनउष्मा आण त्यांच्यासाठी.
यायचंच म्हणतेस तर जरूर ये,
कारण हे अस्वस्थ चार भिंतींचं एक छत,
घर व्हावं म्हणून झटणाऱ्या वेड्यांचा
काफीलाही येतोय एव्हढंच.

महेंद्र गौतम.

Friday, 5 May 2017

जगुयात मात्र नक्की.

पन्हाळ्यातल्या ओल्यचिक्क धुकाळ दुपारी
हिरवटशेवाळ गडाच्या कठड्यावर बसून
मी सांगितली होती तुला एक बिनशेंडाबुडख्याची गोष्ट,
ऐकून हसत सुटली होतीस खोखो लहान पोरासारखी.
तिनेक श्रावण शिरवाळाचे दिवस रंगून जायचे
दरवर्षी पोपटीगुलाबी रंगांनी आपले.
तेंव्हा दोन्ही काळजात गच्च पसरत गेलेल्या,
खोलवर रुजलेल्या सुगंधी मुळ्या,
अपक्षयाच्या समंजस जाणिवेनं उपटून
टाकल्यात खऱ्या,
पण आतली गंधाळ ओल?
ती काहीकेल्या झालीच नाही कोरडी शेवटपर्यंत.
कमावती झालीस तेंव्हा माझ्या वाढदिवशी
तू टाकलेले दोन हजार त्यातून घेतलेला ब्रँडेड शर्ट,
तू पाठवलेलं वॅलेट.पार जुनाटलं,
चिल्लर गळते अधूनमधून पण मला टाकवत नाही ते.
पूर्ण लाल शाईत आलेलं तुझं पत्रं,
वाचतांना ओक्साबोक्सी रडलो खरा पण
दहा मिनिटांनी डोळे पुसत फाडून टाकलं मी ते
डस्टबिनमध्ये,
आता तुझ्यासाठी मी झालोय मिठाचा खडा,
परतलो तर तुझा संसार नासेल,
आणि तू फिरून यायचं म्हटलंस तरी,
ही झाटू दुनिया तुला बदफैली ठरवेल.
मुळात दोन विभिन्नलिंगी माणसात
असू शकत लैगिंकतेपलीकडेही
एक निरामय नातं असं जगातल्या किती
लोकांना वाटतं??
पण आपण भेटूयात जेंव्हा गात्र शिथिल होतील
आणि इंद्रिय सुखाच्या सर्व लालसा मावळतील
अश्या एखाद्या शांत संध्याकाळी.
मी वाचून दाखवीन तुला त्या कविता
ज्या मी मांडल्या नाहीत कधीच कुणासमोर.
आणि करेन तुला आवडणारा
माझ्या हातचा अद्रक मसाल्याच्या पेशल चहा
थरथरणाऱ्या हातांनी..
तोवर life is beautiful म्हणत जगुया..
पण जगुयात मात्र नक्की...

महेंद्र गौतम.

Monday, 24 April 2017

लघुकथा

त्यानं सिगरेटचा एक जोरदार कश घेतला छातीभर
धुर, त्यानं ओठांचा चंबू करत धूर एका रेषेत बाहेर सोडला
किक काय बसत नाही आपल्याला आजकाल,त्याला वाटलं.
पण सिगरेट तर हृदयासाठी फार घातक असते त्याला आठवलं
मग तो एकटाच मोठ्यांदा हसला,
सालं आपल्याला हृदय आहेच कुठं? त्याचा तर पार चेंदामेंदा झाला की.
बाजूला पडलेली खरकटी भांडी आणि रुमभर पसरलेली
सिग्रेटसची थोटक. त्याला वाटलं खूप जोरात बोंबलावं.
आणि अस्ताव्यस्त रडावं, नको अख्खी सोसायटी गोळा होईल.
त्याचा बॉस त्याला झापत बोलला काल,
" why you are making such typs of silly mistakes.?
काय प्रॉब्लम आहे सुट्टी हवीय का?तर घे ना सुट्टी..
साला बॉस चुतीया आहे तो हसला, मग तो परत मनाशी म्हणाला
साला आपणच चुतीया आहोत तो परत हसला.
डॉक्टर म्हणाले तू यातून बाहेर येशील सहा महिने दे स्वतःला.
त्याला उदास वाटायला लागलं तो नेहमीच्या तळ्याकडं
निघाला,
तळ्याकाठचा नेहमीचा दगड, त्याला वाटलं आपण उगीच माणूस झालो
आपणंना दगड झालो असतो तर बरं झालं असत तिच्या आयला
दगडांना दुःख नसतात वेदना होत नाहीत प्रेम तर अजिबात होत नाही
दगड माणसानंपेक्षा लैच सुखी असतात.
त्याला दिसली सोनेरी बदकांची ती नेहमी दिसणारी जोडी,
बापरे त्यांच्या भोवती तर पिटुकले सोनेरी पिलंपण
होती यावेळी, ब्वाकब्वाक करत पाण्यावर तरंगणारी.
त्याला वाटलं तो जी.ए. कथेतला बळवंत मास्तर जसा
वेडा झाला तसं आपणही वेडाच होणार नाहीतर
मग त्यानं स्वतःला जस संपवलं तसंच संपून जाणार??
आणि काय!! ते भलंमोठं सोनेरी बदक उडत आलं
ना त्याच्याजवळ,एकदम त्याच्या पायाजवळच येऊन
उतरलं ब्वाक, काय सुंदर आहे हे सोनेरी बदक तो
बघतच राहिला.
आणि मग बदक बोलायलाच लागलं माणसां सारखं
एकदम,
"जीव द्यायचा विचार करतोस? वेडं व्हावं वाटतं तुला?"
बदकं अक्राळविक्राळ हसल,
आयला याला कस कळलं? त्यानं डोकच खाजवलं.
"तुम्ही माणसंना विचित्रात विचित्र असता राव."
"कसं?" त्यानं त्या बदकाच्या सुंदर डोळ्यात बघीतलं.
"जरा म्हणून दुःख वेदना सहन होत नाही तुम्हाला
पळपुटे लेकाचे, अरे येड्या सोपं असतं वेडं होणं सोपं असत
जीव देणंसुद्धा, पण अवघड काय असतं माहितै का?
उरातल्या व्यथेला सांभाळत जगणं, प्राणांतिक वेदना सहन
करत दुसऱ्यांसाठी जगणं.
दुःखाचा बडेजाव न करता हसणं आणि हसवणं..
जग की जरा माणसांसारखा. बावळट तिच्याआयला."
बदकान सोनेरी पंख फडफडवले नितांत सुंदर होत
ते बदकं, देखणं राजबिंडं, त्याला त्याचा हेवा वाटला.
त्यानं हातातली सिगरेट दगडावर विझवली...
तळ्याचं निळशार पाणी आणि बदकांची पिलं आणि
ते बदक बघत राहिला तो बराच वेळ..
डोंगराच्या पलीकडं सूर्य केशरी रंग उधळत निघाला होता.
तो बसून राहिला बराच वेळ...

महेंद्र गौतम.

Tuesday, 11 April 2017

मुक्ती

तुझ्या मायाळू स्पर्शाला
आसुसला माझा देह
ऊनकातर दुपारी
कसा जांभूळला डोह.

कधी चालत जातांना
पायांची गा थरथर
कसं पाऊल मी टेकू
धरा कायम अस्थिर.

कसा धुक्यातून येई
स्पर्श रेशमी रेशमी
करपल्या काळजाला
ओरखड्याचीच हमी

आत दुभंगल काही
जाण कोणालाच नाही
कसं सारखं वाटतं
मी तो उरलोच नाही

माझा ध्यास पतंगाचा
जातो खुशीनं जळाया
कुठं पेटलं सरण
लागे नभ उजळाया

नको विषारी आसरा
नाही कोणावर सक्ती
व्यथा पोखरे वाळवी
मिळो याच्यातून मुक्ती

महेंद्र गौतम.

Monday, 10 April 2017

गोष्ट एका निंबाची.

शिकत होतो तेंव्हा सुट्टटीत वगैरे घरी जायला उशीरच व्हायचा
सकाळी मस्त आवरून जेऊन खाऊन 11च्या सुमाराला बाहेर
पडायचो, निंबाच्या सावलीत चारसहा टणक म्हाताऱ्यांचा कंपू
हमखास बसलेला असायचा, कुणी बाजेवर कुणी ओट्यावर
मस्त गप्पा टाकत बसायचे, सगळे नात्यानं आईचे काका कुणी आईचे आजोबा
मी दुरून येतानाच दिसलो की सगळे म्हातारे खुश व्हायचे,
"अरे बारक्या आलं" दुरूनच आवाज यायचा, हे सगळे आपले जानी दोस्त
"आरं तुह्या बायलीला मी कव्हा आलास?
सगळे खोखो हसायचे, मी मध्ये जाऊन आरामात बसायचो
त्यांचा रखरखीत सुरकुतल्या हातांचा उबदार मयाळू स्पर्श.
मग गप्पांचा फड रंगायचा, कोणी वाघ खाल्ल्याची गोष्ट सांगायचं
तर कोणी पंतुल्याचोराची.
मग हळूच एखादा विचारायचा,
"कावून सुकत चालला बाबा अश्यान तुह्या बायकोला
आम्हालाच संभाळावं लागलं की रं, पुन्हा खोखो.
एकजण माझी कडं घेत म्हणायचा आरं लेकराला अभ्यास किती
असतोय, मंग आन कसं लागलं रं अंगाला?
हौ ते मातर बराबर सगळे माना डोलवायचे.
बरं बाबा तुह्या मित्रीनी काय म्हणतात?
एकदा लावून दे बरं मला फोन तिच्या बायली..
या म्हाताऱ्यांनी मला दुष्काळाच्या , पळापळीच्या
कितीतरी रंजक गोष्टी सांगितल्या, यांचे पत्त्यांचे डाव पण
रंगायचे खेळही अजब म्हणजे मुंगूस, रपस. कधीतरी किटी.
दिवस झर्कन उडून जायचा, मध्येच एखाद्या पोराच्या हातावर
एखादी पन्नाशी देऊन मी भजे मागवायचो. त्या सगळ्यांना
माझ्या हातचा चहा आवडायचा, मग एखादा म्हातारा म्हणे घरी
ये ना बाबा माय आठवण काढू लागलती रं.
मग संध्याकाळी घरी गेल्यावर माय नुकतीच निंदनाऊन आलेली
असायची, मी गेल्यावर तोंडावून हात फिरवायची. मस्त चुलीत चिपाड तुराट्या कोंबून
शेळीच्या दुधाचा घट्ट चहा ठेवायची.
कधीतरी संध्याकाळी भजनाची बैठक बसायची ढोलकीवर
बाबा असायचे, काय दम होता एकाएकाच्या आवाजात.
मग एखाद गाणं आपणही म्हणायचो, गाणं सुरु करायच्या अगोदर
आ$$ असं नाही म्हटलं की, एखादा म्हातारा म्हणायचा
"ये शेपुळ ढोपऱ्या सूर धर आधी."
काय गवळणी म्हणायचे एक एक
राधा गोदा मंदा चंदा
निघाल्या बाजाराला बाजाराला
अन बाई ग कसतरी होतंय मला...
आयुष्याच्या उतारवयात असलेली ही मंडळी कायम
खुश..
तीनचार वर्षां अगोदर पोटापाण्याला लागलो.
मग मी येतांना दिसलो की विचारायचे कव्हा आले सायब?
मी अवघडून जायचो, भजनातही पहिल्या गाण्याचा मान
मलाच दिल्या जायचा,
कुणीतरी हळवं होत विचारायचं " बाबा सोबतीनं कव्हा आंतु?
सगळेच थकत चालले होते.
गेल्या दोन वर्षात कुणी अटॅकन कुणी काविळान
असं एकेक करत गेलं, दादाचा फोन यायचा अरे पुंजाबापू गेले रे
दिवसभर कामात लक्ष नाही लागायचं.
आता यावेळी गावी गेलो तेंव्हा रस्त्यानं जातांना सावकाश
चाललेले तुका बापू दिसले, मी पळत जाऊन दोन्ही हात गच्च धरले म्हाताऱ्याच्या डोळ्यात टचकन पाणीच आलं,
"दमा लै तरास देतोय रं." म्हटलं चला बसू
एका खोडावर मस्त गप्पा टाकत बसलो आता कोणी निंबाखाली
बसत नाही हताश हसले तुकाबापू. जाताना बळजबरी
तीनशे रुपये मी खिश्यात कोंबले म्हटलं दवाखाना करा.

आता त्या निंबाखालून जातांना कससच होतं. गावी गेलो
तरी मी फिरकत नाही तिकडे.

महेंद्र गौतम.