येथील सर्व कविता माझ्या स्वताच्या असून माझ्या परवानगी शिवाय कुठेही प्रकाशित करता येणार नाही

Thursday, 5 October 2017

यात्रीक1

चालत रहा, चालणं महत्वाचं. चालत राहिलास तर सोबत समस्या, संकटं, दुःख, वेदना आणि प्रश्न देखील चालतात. प्रश्न पडू दे उत्तरावर कामं कर. थांबू मात्र नकोस.
थांबलास तर सोबत हे सगळे आगंतुक पाहुणे पण थांबतील,
रेंगाळतील हल्ला करतील साचून राहतील आणि तुझा त्रास वाढेल.
तू गांगरशील, हताश होशील, नैराश्य दाटेल मग अवघड होईल, मुळात अवघड होऊच का द्यायचं?
त्यापेक्षा वाहत रहायचं हे उत्तम.
लहान मुलं एक पाऊल टाकत आपण हरखून जातो,
त्याला म्हणतो अजून एक अजून एक आणि ते दुडुदुडु धावायला लागतं ना?
तसंच हरखून जाता आलं पाहिजे लहान मुलं होता आलं पाहिजे.
जग नेहमीच तुझा बाजारभाव ठरवतं असतं, पाच सहा वर्षांपासून ते वीस बावीस वर्षांपर्यंत
तू शिक्षण घेतोस काय शिकवतात तुला? तर स्वतःला विकण्याची कला.
ऍपटीट्युड टेस्ट असते ना? आता हा बाजार अपरिहार्य आहे तो स्वीकार
त्यासाठी दिसणं आणि दाखवणं महत्वाचं म्हणजे तू लायक आहेस हे दिसलं पाहिजे, त्यापेक्षा ते तुला जाणीवपूर्वक दाखवता आलं पाहिजे त्यासाठी तू लायक असलंच पाहिजे असं काहीच नाही.
तू कोण आहेस? तर कोणीच नाहीस हे एक उत्तर आणि याहून खरं म्हणजे तू तो आहेस जो तू स्वतःला समजतोस..
#यात्रीक
#महेंद्र गौतम.

Friday, 8 September 2017

मार वेड्या थाप आता डफावर

भरवसा टाकला होता तुझ्यावर
वाहतो रोज माझे मी कलेवर

कुठुन हा पूर भेटायास आला
कुणाच्या आतले फुटले सरोवर

तगून राहू कठीण दिवसांत या
उरीभेटू लढाई संपल्यावर

मोर्चे निषेध बाकी शुन्य सारे
सांग उरते काय जिव घेतल्यावर

जिवघेणे खेळ सत्तेचे सतत
शोषणाचा खेळ चाले निरंतर

कंठ आहे तुला मग का भितो तू?
मार वेड्या थाप आता डफावर..

महेंद्र गौतम.

Friday, 25 August 2017

भुत्या..

नानाचा पकपकपकाक नावाचा मराठी सिनेमा आहे
पाड्यापाड्यावर जाऊन सचोटीनं लोकांची सेवा करणारा एक वैदू.
त्याची सुंदर बायको एक लेकरू प्रसंगी घराकडं दुर्लक्ष करून
रुग्णाच्या हाकेला अर्ध्यारात्री धावत जाणारा भला माणूस,
एका माजोरड्या धनदांडग्याच्या पोराच्या कसल्याश्या आजारासाठी
त्याला बोलावतात दवापणी करून सगळं समजावून सांगून घरी येतो.
रात्री एक म्हातारी लांबून चालत आलेली,तिच्या नवऱ्याला साप चावलेला
म्हणून तिला पाठकुळी घेऊन तिच्या पाड्यावर जायला निघतो
इतक्यात काही माणसं येऊन वाड्यावर चल म्हणतात,
तो नकार देतो आणि पाड्यावर जाऊन म्हातारीच्या नवऱ्याला वाचवतो
घरी येऊन बघतो तर त्याच घर जळत असत आत बायको
टाहो फोडत असते याला बेदम मारून बेशुद्ध करतात
शुद्धीवर येऊन वैदू बघतो त्याचं बेचिराख झालेलं घर आत भाजून कोळसा झालेली बायको आणि मुल
तो आकांत करतो आणि धावत सुटतो रडत रडत पळत सुटतो जंगलाच्या दिशेनं
आणि मग राहायला लागतो जंगलात 'भुत्या' म्हणून
माणसाच्या वस्तीच्या दूर एकटाच. जंगलात येणाऱ्या जाणाऱ्यात याची दहशत बसते
भुत्याच जंगल होतं.
गेली कित्येक महिने मला वाटतंय असंच भुत्या होऊन दूर निघून जावं
माणसाच्या वाऱ्यालाही थांबू नये जंगला बिंगलात मरण येईपर्यंत जगावं
इथं जगण्यासारखं काही उरलंच नाही, श्वास गुदमारतोय
सगळीकडं भयानक रानटीपणा माजलाय.
भयानक चाललंय चौफेर. ऑक्सिजन अभावी निरागस लेकरं मरतायत,
खरं बोलणाराचे बिनदिक्कत मुडदे पाडल्या जातायत, गायप्रेम
देशप्रेमाला ऊत आलाय. बलात्कारी चमडी बाबाच्या समर्थनार्थ
जाळपोळ होऊन बेकसुर माणसं मारल्या जातायत.
फेसबुक व्हाट्सअपचा अणुबॉम्ब होतोय कधी नव्हे इतकं रक्तपिपासू
आणि बिनडोक वातावरण झालंय, सगळीकडे भोसका भोसकी सत्तेसाठी लोकांचा
फिअर फॅक्टर कंट्रोल करण्याची चढाओढ, ट्रोलगिरी..
विषण्णता आणि टोकाची हतबलता, कमालीच्या वेगानं आपण हुकूमशाही आणि धर्मशाहीकडं चाललोत आज.
खरं लिहायची चोरी खरं बोलायची चोरी
जे चाललंय त्याचा त्रास होतोय म्हणजे लोकांच्या दृष्टीनं आपण चुतीया
भुत्या बनून जंगलात का निघून जाऊ नये??

#महेंद्र गौतम.

झड

#झड.

सकाळी त्याचा टिनावरचा आवाज ऐकत अजून गरम गोधडीत
फुरंगुटून घ्यायचो आईनं कितीही आवाज दिले तरी उठायचोच नाही.
मग आरामात उठून गरम चहा घेऊन मस्त टीव्ही समोर ऐसपैस बसून सगळी सकाळ
लोळत काढायचो, दुपारचं जेवण उरकलं की कुठलंही आवडत पुस्तक
काढून डोळे जडावेपर्यंत वाचत राहायचं अन मग त्याचा कधी रिपरिप कधी दनदन आवाज ऐकत
गुडूप झोपायचं ते थेट संध्याकाळच्या चहालाच अंथरून सोडायचं
त्या दिवशी गावरान कोंबडीचा बेत हमखास असायचाच बाबांचा.
जेवून चुलीसमोर मस्त गप्पाची मैफिल रंगायची,मजा यायची
ओढ्याचा पूर त्याच पाणी कुणा कुणाच्या घरात घुसायचं,
तळं तर बेभान भरून ओकायचं.
आता तर अश्या झडीत छत्री घेऊन ऑफिसला जायचा जाम कंटाळा येतो
उगाच नॉस्टॅलजीअस व्हायला होतं.
अश्या झडीत काहीच नसावं दुपार लोळत काढावी
पुस्तक वाचून रंगून झोपावं संध्याकाळी बाबाच्या गप्पांसोबत
मस्त जेवण करावं ताटात आईच्या हातची हिरव्या मिरच्यांची कोथिंबीर घातलेली झणझणीत उडदाची डाळ खरपूस ज्वारीची भाकर आणि एखाद दुसरा चुलीत भाजलेला बोंबील सोबत
लिंबूमिर्ची लोणचं बस तुडुंब होऊन जावं. रात्री लाईट गेल्यावर
उशाला स्टूल ओढून कंदिलाच्या मोठ्या वातीत रिमझिम ऐकत
मस्त वाचत पडावं..
अशी झड असावी राव एकदम सुखाची झड...
#महेंद्र गौतम

Sunday, 9 July 2017

तयार आहे.

उन्मत्त झुंबड गर्दीधारी बेगडी बाजारबुणगे
स्वतःच्या वर्चस्वाची टिमकी घेऊन सारसावणारे हात
चिक्क मांड्यातून स्रवणारा शितोष्ण लाल तळतळाट
काळीज पिळवटून टाकणारा आक्रोश
जाणीवपूर्वक येत नाही सोयीच्या कानांच्या परिघात.
लिलावउद्युक्त बाजार जिंदगाण्या.
ऊब,ओल कालबाह्य असलं तत्सम काहीबाही,
हतबलतेची शिखंडी कारणं शोधणारी फुसकी व्यस्तता.

कुणाचं बोटं धरून उतरलो होतो
या गुढघनं काळीम डोहात?
शिरत गेलो गर्द गहिऱ्या खोलात,
अस्वस्थतेच्या टुचण्या मारणारा आचरट कावळा.

हे मौन तुला कळत नाही
मलाही ते पेलत नाही आताशा
फुटतं राहत उत्फुल्ल आत काही आदीम,

असहाय जीवांवर सुरे घेऊन धावणारा
मर्दउन्मादी चिरफाडी जमाव
डोळे मिटताच दिसतो मला मी
गुहेच्या तोंडाशी टोळीसोबत्यांन सोबत
पानं आणि साली लेऊन रक्तशिरबीड हातातोंडाने
खातांना दुसऱ्या टोळीतल्या माणसाचं चविष्ट मांस.

सांग कधी हवं होतं मला मोहरेदार
गारझुळूकसंपन्न मतलई आयुष्य?
फक्त दोन क्षणांसाठीच होऊ दे मला
आतून बाहेरून पारदर्शक...
मग उरलेलं सगळं आयुष्य मी फेकून द्यायला तयार आहे..

महेंद्र गौतम.