येथील सर्व कविता माझ्या स्वताच्या असून माझ्या परवानगी शिवाय कुठेही प्रकाशित करता येणार नाही

Monday, 24 April 2017

लघुकथा

त्यानं सिगरेटचा एक जोरदार कश घेतला छातीभर
धुर, त्यानं ओठांचा चंबू करत धूर एका रेषेत बाहेर सोडला
किक काय बसत नाही आपल्याला आजकाल,त्याला वाटलं.
पण सिगरेट तर हृदयासाठी फार घातक असते त्याला आठवलं
मग तो एकटाच मोठ्यांदा हसला,
सालं आपल्याला हृदय आहेच कुठं? त्याचा तर पार चेंदामेंदा झाला की.
बाजूला पडलेली खरकटी भांडी आणि रुमभर पसरलेली
सिग्रेटसची थोटक. त्याला वाटलं खूप जोरात बोंबलावं.
आणि अस्ताव्यस्त रडावं, नको अख्खी सोसायटी गोळा होईल.
त्याचा बॉस त्याला झापत बोलला काल,
" why you are making such typs of silly mistakes.?
काय प्रॉब्लम आहे सुट्टी हवीय का?तर घे ना सुट्टी..
साला बॉस चुतीया आहे तो हसला, मग तो परत मनाशी म्हणाला
साला आपणच चुतीया आहोत तो परत हसला.
डॉक्टर म्हणाले तू यातून बाहेर येशील सहा महिने दे स्वतःला.
त्याला उदास वाटायला लागलं तो नेहमीच्या तळ्याकडं
निघाला,
तळ्याकाठचा नेहमीचा दगड, त्याला वाटलं आपण उगीच माणूस झालो
आपणंना दगड झालो असतो तर बरं झालं असत तिच्या आयला
दगडांना दुःख नसतात वेदना होत नाहीत प्रेम तर अजिबात होत नाही
दगड माणसानंपेक्षा लैच सुखी असतात.
त्याला दिसली सोनेरी बदकांची ती नेहमी दिसणारी जोडी,
बापरे त्यांच्या भोवती तर पिटुकले सोनेरी पिलंपण
होती यावेळी, ब्वाकब्वाक करत पाण्यावर तरंगणारी.
त्याला वाटलं तो जी.ए. कथेतला बळवंत मास्तर जसा
वेडा झाला तसं आपणही वेडाच होणार नाहीतर
मग त्यानं स्वतःला जस संपवलं तसंच संपून जाणार??
आणि काय!! ते भलंमोठं सोनेरी बदक उडत आलं
ना त्याच्याजवळ,एकदम त्याच्या पायाजवळच येऊन
उतरलं ब्वाक, काय सुंदर आहे हे सोनेरी बदक तो
बघतच राहिला.
आणि मग बदक बोलायलाच लागलं माणसां सारखं
एकदम,
"जीव द्यायचा विचार करतोस? वेडं व्हावं वाटतं तुला?"
बदकं अक्राळविक्राळ हसल,
आयला याला कस कळलं? त्यानं डोकच खाजवलं.
"तुम्ही माणसंना विचित्रात विचित्र असता राव."
"कसं?" त्यानं त्या बदकाच्या सुंदर डोळ्यात बघीतलं.
"जरा म्हणून दुःख वेदना सहन होत नाही तुम्हाला
पळपुटे लेकाचे, अरे येड्या सोपं असतं वेडं होणं सोपं असत
जीव देणंसुद्धा, पण अवघड काय असतं माहितै का?
उरातल्या व्यथेला सांभाळत जगणं, प्राणांतिक वेदना सहन
करत दुसऱ्यांसाठी जगणं.
दुःखाचा बडेजाव न करता हसणं आणि हसवणं..
जग की जरा माणसांसारखा. बावळट तिच्याआयला."
बदकान सोनेरी पंख फडफडवले नितांत सुंदर होत
ते बदकं, देखणं राजबिंडं, त्याला त्याचा हेवा वाटला.
त्यानं हातातली सिगरेट दगडावर विझवली...
तळ्याचं निळशार पाणी आणि बदकांची पिलं आणि
ते बदक बघत राहिला तो बराच वेळ..
डोंगराच्या पलीकडं सूर्य केशरी रंग उधळत निघाला होता.
तो बसून राहिला बराच वेळ...

महेंद्र गौतम.

Tuesday, 11 April 2017

मुक्ती

तुझ्या मायाळू स्पर्शाला
आसुसला माझा देह
ऊनकातर दुपारी
कसा जांभूळला डोह.

कधी चालत जातांना
पायांची गा थरथर
कसं पाऊल मी टेकू
धरा कायम अस्थिर.

कसा धुक्यातून येई
स्पर्श रेशमी रेशमी
करपल्या काळजाला
ओरखड्याचीच हमी

आत दुभंगल काही
जाण कोणालाच नाही
कसं सारखं वाटतं
मी तो उरलोच नाही

माझा ध्यास पतंगाचा
जातो खुशीनं जळाया
कुठं पेटलं सरण
लागे नभ उजळाया

नको विषारी आसरा
नाही कोणावर सक्ती
व्यथा पोखरे वाळवी
मिळो याच्यातून मुक्ती

महेंद्र गौतम.

Monday, 10 April 2017

गोष्ट एका निंबाची.

शिकत होतो तेंव्हा सुट्टटीत वगैरे घरी जायला उशीरच व्हायचा
सकाळी मस्त आवरून जेऊन खाऊन 11च्या सुमाराला बाहेर
पडायचो, निंबाच्या सावलीत चारसहा टणक म्हाताऱ्यांचा कंपू
हमखास बसलेला असायचा, कुणी बाजेवर कुणी ओट्यावर
मस्त गप्पा टाकत बसायचे, सगळे नात्यानं आईचे काका कुणी आईचे आजोबा
मी दुरून येतानाच दिसलो की सगळे म्हातारे खुश व्हायचे,
"अरे बारक्या आलं" दुरूनच आवाज यायचा, हे सगळे आपले जानी दोस्त
"आरं तुह्या बायलीला मी कव्हा आलास?
सगळे खोखो हसायचे, मी मध्ये जाऊन आरामात बसायचो
त्यांचा रखरखीत सुरकुतल्या हातांचा उबदार मयाळू स्पर्श.
मग गप्पांचा फड रंगायचा, कोणी वाघ खाल्ल्याची गोष्ट सांगायचं
तर कोणी पंतुल्याचोराची.
मग हळूच एखादा विचारायचा,
"कावून सुकत चालला बाबा अश्यान तुह्या बायकोला
आम्हालाच संभाळावं लागलं की रं, पुन्हा खोखो.
एकजण माझी कडं घेत म्हणायचा आरं लेकराला अभ्यास किती
असतोय, मंग आन कसं लागलं रं अंगाला?
हौ ते मातर बराबर सगळे माना डोलवायचे.
बरं बाबा तुह्या मित्रीनी काय म्हणतात?
एकदा लावून दे बरं मला फोन तिच्या बायली..
या म्हाताऱ्यांनी मला दुष्काळाच्या , पळापळीच्या
कितीतरी रंजक गोष्टी सांगितल्या, यांचे पत्त्यांचे डाव पण
रंगायचे खेळही अजब म्हणजे मुंगूस, रपस. कधीतरी किटी.
दिवस झर्कन उडून जायचा, मध्येच एखाद्या पोराच्या हातावर
एखादी पन्नाशी देऊन मी भजे मागवायचो. त्या सगळ्यांना
माझ्या हातचा चहा आवडायचा, मग एखादा म्हातारा म्हणे घरी
ये ना बाबा माय आठवण काढू लागलती रं.
मग संध्याकाळी घरी गेल्यावर माय नुकतीच निंदनाऊन आलेली
असायची, मी गेल्यावर तोंडावून हात फिरवायची. मस्त चुलीत चिपाड तुराट्या कोंबून
शेळीच्या दुधाचा घट्ट चहा ठेवायची.
कधीतरी संध्याकाळी भजनाची बैठक बसायची ढोलकीवर
बाबा असायचे, काय दम होता एकाएकाच्या आवाजात.
मग एखाद गाणं आपणही म्हणायचो, गाणं सुरु करायच्या अगोदर
आ$$ असं नाही म्हटलं की, एखादा म्हातारा म्हणायचा
"ये शेपुळ ढोपऱ्या सूर धर आधी."
काय गवळणी म्हणायचे एक एक
राधा गोदा मंदा चंदा
निघाल्या बाजाराला बाजाराला
अन बाई ग कसतरी होतंय मला...
आयुष्याच्या उतारवयात असलेली ही मंडळी कायम
खुश..
तीनचार वर्षां अगोदर पोटापाण्याला लागलो.
मग मी येतांना दिसलो की विचारायचे कव्हा आले सायब?
मी अवघडून जायचो, भजनातही पहिल्या गाण्याचा मान
मलाच दिल्या जायचा,
कुणीतरी हळवं होत विचारायचं " बाबा सोबतीनं कव्हा आंतु?
सगळेच थकत चालले होते.
गेल्या दोन वर्षात कुणी अटॅकन कुणी काविळान
असं एकेक करत गेलं, दादाचा फोन यायचा अरे पुंजाबापू गेले रे
दिवसभर कामात लक्ष नाही लागायचं.
आता यावेळी गावी गेलो तेंव्हा रस्त्यानं जातांना सावकाश
चाललेले तुका बापू दिसले, मी पळत जाऊन दोन्ही हात गच्च धरले म्हाताऱ्याच्या डोळ्यात टचकन पाणीच आलं,
"दमा लै तरास देतोय रं." म्हटलं चला बसू
एका खोडावर मस्त गप्पा टाकत बसलो आता कोणी निंबाखाली
बसत नाही हताश हसले तुकाबापू. जाताना बळजबरी
तीनशे रुपये मी खिश्यात कोंबले म्हटलं दवाखाना करा.

आता त्या निंबाखालून जातांना कससच होतं. गावी गेलो
तरी मी फिरकत नाही तिकडे.

महेंद्र गौतम.

Saturday, 1 April 2017

जिंदगी तुझको धुंडती है अभी..

ऑफिसवरून परततांना लक्षात आलं की सकाळसाठी ब्रेड नाहीयेत,
नेहमीच्या बेकरीवाल्याकडं निघालो,
दुकानासमोर पोचतो तर मागून एक हाक आली, चांगल्या कापड्यातला
पायात नीट स्लीपर असणारा एक माणूस होता.
"Excuse me gentle man, sorry to disturb you. Can you please give me 10 rupees".तोंडाला भपकारा होता त्याच्या, आजवर पुण्यामुंबईतच काय पण औरंगाबादला पण असे नमुने कैक पहिले,
काय एक एक शकली लढवतात अन गंडवतात, पण हा भौ त डायरेक्ट विंग्रजिच हाणू रायला,
मी जरा खिसे चाचपल्या सारखं केलं अन म्हटलं,
"Oh so sorry sir, actually I don't have change right now."
तो हसला म्हणाला,
"No issue no issue, actually don't misunderstand I am a Marine engineer
Not a begger You know my wife is admitted in hospital
So I am nervous."
तो निघून गेला, मी बेकरीत घुसलो. बेकरीवाला बोलला,
" काय म्हणत होता तो वेडा?"
तो वेडाय? मला तर बेवडा वाटला राव.
बेकरीवाला हसला, त्याने सांगितलं असेल तुम्हाला की त्याची बायको
एडमीट आहे, मी हो म्हणालो.
तो असाच सांगतो सगळ्यांना दहा रुपये मागतो अन जाऊन 
दारू पितो. खरतर 10 वर्षांअगोदरच बिचाऱ्याची बायको वारलीय.
तो तिथेच अटकून आहे अजून. खलाशी होता, मुलगा चांगलाय त्याचा
सूनसुद्धा चांगली मिळाली त्याची काळजी घेतात.
त्रास मात्र कोणालाच देत नाही तो.
डोकच चाललं नाही राव जरावेळ.
ब्रेड दूध घेऊन परततांना तो दिसला,
मी जवळ जाऊन एक पन्नाशी त्याच्या हातावर टेकवली
"Oh thank you gentleman god bless you my son "
तो तंद्रीतच होता,
खूप वेळ अस्वस्थ वाटत राहील,जिच्यावर जीवापाड प्रेम केलं
ती सोबतीनं अशी अचानक अर्ध्यात सोडून गेल्यावर
काय भोगलं असेल बिचाऱ्यान आणि काय व्यथा घेऊन जगत असेल
याची कल्पना करूनच गहिवरून आलं.
ओठावर ओळी आल्या...
"शहर की बेचिराख गलीओ में
जिंदगी तुझको धुंडती है अभी...

महेंद्र गौतम.

Monday, 27 March 2017

उध्वस्त घरट्याच्या कविता 1

उध्वस्त घरट्याच्या कविता 1

तो मदमस्त स्वतःच्या पंखावर
अपार विश्वास असलेला.
त्याला दिसायचं आभाळ निळेशार
तो म्हणायचा,
एक भरारी आणि मी कवेत घेईल हे आकाश
त्याच्या आणि आभाळामधलं अंतर
अगदीच ठुसक वाटायचं त्याला.
इतक्यात ती लहरत आली त्याच्याजवळ
तोही ओढल्या गेलाच,
मग ती दोघ तरंगत राहायची
या फांदीहून त्या फांदीवर
मग एक दिवस ती म्हणाली
प्रेम आहे माझ्यावर?
तो म्हणाला हो....
किती?
खुप या आभाळाएव्हढं....
तिनं त्याच्या चोचीत प्रेमानं चोच घातली,
म्हणाली घरटं करशील माझ्यासाठी?
त्यानं एकदा आभाळाकडं पाहिलं
आणि मनाशी म्हणाला...
आभाळ काय कुठं पळून चाललं?
ही सोबत असेल तर युं काबीज करेन मी .
मग तो जोडायला लागला एक एक काडी
बांधू लागला घरटं अपार कष्टानं
तो दूरवरून एक काडी आणायचा,थकून जायचा
ती म्हणायची ही काही छान नाही
आणि फेकून द्यायची,
मग तो पुन्हा पंखात बळ भरायचा
आणि तिच्या आवडत्या कडीसाठी उड्डाण भरायचा.
तो तिला म्हणायचा,
हे घरटं होईल तेंव्हा यात एक पिल्लू येईल
मी कष्टानं चारा आणीन
पिल्लाला नी तुला भरवीन.
ती अगम्य हसत हो म्हणायची.
होता होता तिच्या मनासारखं घरटं झालं तयार
फांदीवर बसून तो वाट पाहू लागला तिची.
ती यायला टाळायला लागली त्यानं समजून घेतलं
असेल काही अडचण बिचारीची.
येईल की आज ना उद्या घाई कशाला?
दिवस चालले याचा धीर सुटला.
तिला घेऊन तो आलाच
म्हणाला बघ तरी आपलं घरटं..
ती घरट्याजवळ आली आणि पंखाच्या एका फटकाऱ्यात
मोडूनच टाकलं ते घरटं.
तो हादरला काही कळलं नाही त्याला
ती निर्दयतेनं उडून गेली,
त्याला दिसलं ती विसावलीय भलत्याच घरट्यात.
आणि प्रेमानं चोचं घालत होती कुण्या दुसऱ्याच्याच चोचीत.

आता त्या उध्वस्त घरट्याच्या अवशेषांच्या बाजूला
तो खिन्न बसून असतो,
त्याला आठवतात
एकेका काडीसाठी केलेले कष्ट
पिलाच बघितलेलं स्वप्न.
उदासून बघतो आभाळाकडं...
आभाळातलं आणि त्याच्यातलं अंतर
आता भयंकर वाढलंय....

महेंद्र गौतम.